Het journalistieke jaar 2025 bij de NOS
Vandaag publiceert de NOS haar jaarverslag over 2025. Daarin wordt verantwoording afgelegd over de financiën en organisatie van het afgelopen jaar. Het volledige document is hier te vinden. Daarnaast blikt de hoofdredactie van NOS Nieuws terug op het journalistieke jaar dat achter ons ligt, en op hoe de redactie te werk ging. Het was een jaar vol groot en bij momenten overweldigend wereldnieuws. Maar met evenzoveel gebeurtenissen in het binnenland, die de levens van mensen in Nederland raakten.
“Nee, het nieuws volgen is in deze tijd niet per se goed voor je humeur.” Met die woorden opende Saïda Maggé in december het NOS Jaaroverzicht van 2025. Om er wel meteen aan toe te voegen dat wie uitzoomt, ziet dat het heus niet alleen ellende was. Toch begon het jaar met de riemen vast. Op 20 januari werd in de VS president Trump geïnaugureerd en nog diezelfde dag tekende hij tientallen decreten die de toon moesten zetten: meer olie, ‘het einde van woke’, minder rechten voor migranten en gratie voor Capitoolbestormers.
Daarna volgden saneringen van het Amerikaanse overheidsapparaat, jacht op migranten door ICE, het aanpakken van instituties, en inperkingen van persvrijheid. En ook een grillige buitenlandpolitiek: met handelsoorlogen, toenadering tot Poetin, dan weer steun aan Oekraïne, bemoeienis met Israël en Gaza, dreigementen over Groenland. Het presidentschap van Trump reikte vrijwel onmiddellijk tot ver buiten de Amerikaanse grenzen en liet ook de relatie met Europa en de verhoudingen binnen de NAVO wankelen. En wij deden er dag na dag verslag van. Net als van de verschillende oorlogen in de wereld, en de geopolitieke verhoudingen daaromheen.
Werd 2025 het jaar waarin de westerse wereldorde definitief kantelde en democratische rechtsstaten zichtbaar begonnen af te brokkelen? Dat is aan de geschiedschrijving van de toekomst. Onze journalistieke taak is het heden zo nauwkeurig mogelijk te beschrijven, en proberen daarbij de tijdsgeest goed te vatten. Dat vergde dit jaar buitengewoon veel inzet en denkkracht van de hele redactie en de correspondenten in alle hoeken van de wereld. Tijdens themagesprekken, evaluaties, reguliere vergaderingen en breaking news-overleggen: steeds stond onze redactie stil bij vragen als: wat zien we nu gebeuren? Welke perspectieven bestaan er op dit nieuws? Wat kunnen we vaststellen? Wat weten we nog niet? Welke duiding past vandaag? En welke woorden beschrijven het ‘nu’ het allerbest?
Dit alles was bijvoorbeeld het geval rond onze verslaggeving van de oorlog in Gaza, en bij de vraag of daar sprake is van genocide. Intern werd daar veel, bevlogen en zorgvuldig over gedebatteerd – terwijl van buitenaf en van meerdere kanten stevige druk werd uitgeoefend. Aan ons om journalistiek koers te houden en die koers tegelijkertijd voortdurend te toetsen. In het voorjaar concludeerden we dat een volgende stap nodig was in het beschrijven van het geweld tegen de Palestijnse bevolking. De opeenstapeling van oorlogshandelingen maakte zichtbaar dat het handelen van Israël een genocidaal karakter had, en dat die kwalificatie journalistiek zorgvuldig was. Die vaststelling brachten we in onze berichtgeving én lichtten we uitgebreid toe aan het publiek, via een artikel, publieksmails en radio- en televisieoptredens. Steeds met de notie: woorden en beelden zijn geen stellingname, maar ons gereedschap om de werkelijkheid zo precies mogelijk te beschrijven.
Vanuit datzelfde principe versloegen we ook andere grote internationale ontwikkelingen. Onze redactie en correspondenten besteedden veel tijd aan Trumps presidentschap en de gevolgen daarvan wereldwijd. Ook bleven we reportagereizen maken naar Oekraïne, waar de oorlog zijn vierde jaar inging. Ondanks een opvallende ontmoeting tussen Poetin en Trump, en bezoeken van Zelensky aan het Witte Huis – waarvan er een op historische wijze uit de hand liep. Wapensteun bleef een belangrijk onderwerp, net als de vraag naar toekomstige veiligheidsgaranties voor Oekraïne. Onze verslaggevers hebben van dat alles verslag gedaan, en verloren ondertussen de mensen in Oekraïne en hun verhalen niet uit het oog. Net als Daisy Mohr en Edmée van Rijn bij hun reportages vanuit Syrië na de val van dictator Assad, waarvoor ze de journalistieke prijs De Tegel wonnen.
2025 was ook het jaar van grote extra uitzendingen, waarbij livestreaming definitief zijn plek veroverde naast de live-uitzendingen op radio en televisie. We waren langdurig live tijdens onder meer de Duitse verkiezingen, bij Trumps inauguratie, de NAVO-top, toen de paus overleed, toen het kabinet viel, en toen het kabinet nog een keer viel. Intern experimenteerden we daarnaast met nog meer verschillende vormen van livestreaming. En veranderden we onze werkwijzen waardoor we beter kunnen gaan streamen en dus ons publiek nog vaker live ‘bij’ het nieuws laten zijn.
En natuurlijk waren er de Tweede Kamerverkiezingen die we van alle kanten hebben geprobeerd te belichten. We deden interviews met lijsttrekkers, maakten explainers over belangrijke thema’s, en spraken in de serie De Peilers met kiezers over hun ideale Nederland. Ook organiseerden we debatten, waaronder het traditionele slotdebat onder leiding van Rob Trip, waarin politieke belangenafwegingen en dilemma’s centraal stonden. En we richtten ons op de specifieke doelgroepen van het NOS Jeugdjournaal, NOS Stories, NOS op 3 en het Journaal in Makkelijke Taal. Tijdens de lange uitslagenavond en -ochtend waren we urenlang live en duidden we de nek-aan-nekrace tussen PVV en D66 continu.
Dan was er nog een heleboel ander nieuws, dat gewoon doorstroomde en waarop de focus ook niet mocht verslappen. De moord op de 17-jarige Lisa bijvoorbeeld, en de daaropvolgende discussie over de veiligheid van vrouwen in Nederland. Of de kunstroof in Assen, de grote brand in het centrum van Arnhem, het instorten van de iconische Wilhelminatoren in Valkenburg, de steekincidenten op klaarlichte dag op de Dam in Amsterdam. Of de verschillende weersextremen wereldwijd, waarbij in Nederland de warme winter en een lange periode van droogte opvielen.
2025 was bovendien een jaar waarin NOS Nieuws met nieuwe energie verantwoording aflegde over journalistieke keuzes en werkwijzen. We waren transparant over wat niet goed ging, organiseerden publieksbijeenkomsten in Amersfoort, Tilburg en Deventer en spraken over ons werk in kranten en talkshows. Ondertussen beantwoordden we duizenden publieksvragen per mail of dm. Dit alles hoort bij onze publieke taak en wordt alleen maar belangrijker in een tijd van complex nieuws en afnemend vertrouwen in de journalistiek. Al is het bij dat laatste goed om op te merken dat de NOS in het Digital News Report van 2025 (.pdf) wederom het hoogst scoort op vertrouwen.
Het was daarnaast ook een jaar waarin de wind soms guur was. Vanuit verschillende uitersten in het publieke debat werd onze verslaggeving over Gaza in twijfel getrokken, werden er Kamervragen over gesteld en klonk zelfs een roep om toezicht op de journalistiek. Twee keer trokken we openlijk een grens: bij een opmerkelijke rechtszaak over een detail uit de berichtgeving en bij de suggestie van een vicepremier dat de NOS ‘Hamas zou overtikken’. Want ook dat hebben onze redactie en onze journalistieke vrijheid soms nodig.
Inmiddels is het 2026. Het wereldnieuws blijft zeer onrustig, in Nederland is net een minderheidskabinet aangetreden en ook het dagelijkse nieuws blijft stromen. Journalistiek gezien zijn het boeiende en belangrijke tijden. We blijven investeren in verslaggeving vanuit de brandhaarden in de wereld, in duiding van politieke ontwikkelingen en in de kwaliteit van onze berichtgeving.
Ondertussen is dit bij NOS Nieuws ook het jaar van innovaties en vernieuwingen bij al onze vlaggenschepen: het NOS Journaal van 20.00 uur, de app/site en NOS Radio 1 Journaal. Ook werken we aan nieuwe formats voor de sociale mediakanalen. Zodat we onverminderd toegankelijk en herkenbaar blijven voor iedereen in Nederland. En zodat de NOS ook in dit tijdperk van polarisatie en desinformatie duidelijk de plek blijft waar nieuws wordt gebracht op basis van feitelijke, onafhankelijke verslaggeving en duiding. Zodat iedereen hetzelfde weet, om daarna zelf iets te kunnen vinden.
Giselle van Cann, Wilma Haan, Karina ter Horst, Bart Leferink en Lucas Waagmeester – hoofdredactie NOS Nieuws