Frederica van Mastrigt

Als klein meisje maakte ik voor het eerst mijn opwachting op de televisie. Een ploeg van het Jeugdjournaal was erop uitgetrokken om verslag te doen van een enorme toren van bamboestokken die we met de hogere klassen van de basisschool bouwden. Terwijl een klasgenoot alles vertelde over de tactiek en reden achter het bouwwerk, keek van over haar schouder, het hele interview lang recht de camera in. Geen woord gezegd, maar: eindelijk beroemd.

De jaren erna bleef ik vakkundig buiten beeld. Ik studeerde filmwetenschappen en deed later een master journalistiek, waarna ik bij Nieuwsuur terechtkwam. Een overstap naar het Jeugdjournaal volgde – nog steeds veilig áchter de camera interviewen en verslagen maken. En toen naar NOS op 3, met een net wat oudere doelgroep meer de diepte in. Daar mocht ik ook proberen hoe het is om vóór de camera te staan en – in tegenstelling tot die eerste keer – ook echt dingen te zeggen. Super spannend en leerzaam.

Inmiddels is de cameravrees er wel af en proberen we op de redactie elke dag belangrijke nieuwsonderwerpen voor een breed publiek weg te zetten op de socials. Met explainers, waarin meer achtergronden worden uitgelegd en kortere video’s en een podcast waarin mensen worden bijgepraat nét die vraag beantwoord wordt die onderwerpen dichterbij brengt. En ja, ook daar blijft nog een groot deel van het werk áchter de camera’s, door de eigen research, het schrijven van de scripts en montage van de video’s die we op deze redactie allemaal zelf mogen doen.