Thierry Boon

Veelal zijn sportjournalisten voetballers met een chronisch gebrek aan talent. Op die regel ben ik (helaas) geen uitzondering. Als kind, geboren in Alkmaar, droomde ik van een glorieuze carrière in het Nederlands elftal. Als tiener, opgegroeid op de Utrechtse Heuvelrug, werd die droom al snel ingehaald door de realiteit. Ik bleek een verdedigende middenvelder met verdraaid weinig talent, een ongekend gebrek aan snelheid en de longinhoud van een scheenbeschermer. Ga er maar aanstaan.

Natuurlijk word je dan sportjournalist. Met Studio Sport, al jarenlang het beproefde weekendrecept in huize Boon, als nieuwe droom. Tijdens mijn studie Journalistiek in Tilburg mocht ik Andy ‘The Voice’ Houtkamp interviewen over de 10.000ste radio-uitzending van Langs de Lijn. Ik vond het werelds. Andy gaf me na afloop een ietwat verouderde gelige NOS-plopkap, die mijn kleine tv op mijn bijna net zo kleine studentenkamer nooit heeft verlaten, zo trots was ik erop. Totdat ik terug moest naar het midden van het land, wel met een goede reden. In 2015, mijn laatste studiejaar, mocht ik namelijk stagelopen bij NOS Sport. Ik ben er nooit meer weggegaan.

Van redacteur ben ik multimediaal verslaggever geworden en inmiddels durf ik wel te stellen dat ik mijn werkdroom leef. Van het WK voetbal tot de Olympische Spelen en van de Tour de France tot en met het WK darts. Ik heb er allemaal verslag van mogen doen namens de NOS, waar het nog altijd een eer is om voor te werken, geflankeerd door een peloton aan gepassioneerde vakmensen.

Als een van de hosts van de NOS Voetbalpodcast heb ik van mijn hobby, praten over voetbal, mijn beroep kunnen maken. En als volger van Oranje heb ik al best wat interlands achter mijn naam staan. En dat voor iemand met de longinhoud van een scheenbeschermer. Niet gek, toch?